Voorop lopen
Friesland - 29-04-2025
Er zijn maar weinig momenten in mijn werk waarop alles stilvalt. Geen woorden, geen instructies, geen haast. Alleen stappen. Mijn stappen. Voor de rouwauto uit.
Het is misschien een van de kleinste dingen die ik doe als uitvaartleider, maar voor mij voelt het als het grootste gebaar. Als ik voorop loop, doe ik dat niet zomaar. Ik leid iemand — een mens met een leven, herinneringen, geliefden — naar hun laatste rustplaats. En ik doe dat met alles wat ik in me heb aan rust, respect en aandacht.
Mensen vragen me weleens waarom ik het doe. “Waarom loop je voor die auto uit? Die weet de weg toch wel?” En ja, natuurlijk weet de chauffeur waar hij heen moet. Maar het gaat niet om de route. Het gaat om het ritme. Om even vertragen, in een wereld die altijd maar doorgaat.
Als ik daar loop, voel ik vaak de blikken van mensen langs de kant. Sommigen buigen hun hoofd, anderen blijven stil staan. Even geen telefoon, geen haast, alleen het besef: hier wordt afscheid genomen. En ik mag daarin voorgaan. Niet als hoofdrolspeler, maar als begeleider. Als iemand die de toon zet, het tempo bepaalt, de sfeer bewaakt.
Ik doe het voor de overledene. Omdat ieder mens het verdient om met waardigheid uitgeleide gedaan te worden. Maar ik doe het ook voor de familie, voor de vrienden die achter de auto lopen of erin zitten, stil of huilend, verzonken in hun eigen gedachten. Mijn stappen zeggen: jullie hoeven het niet alleen te doen. Ik loop mee. Tot het einde.
Soms zijn het maar een paar meter. Van de kerk naar de begraafplaats, van het huis naar de auto. Maar wat er in die meters gebeurt, is elke keer anders. Soms voel ik de zwaarte van verdriet, soms een warme dankbaarheid. Soms is het stil, soms hoor ik gesnik achter me. En altijd voel ik: dit is belangrijk.
Voor de buitenwereld is het misschien een formeel gebaar. Voor mij is het een eervol ritueel. Een manier om te zeggen: je was hier, je deed ertoe, en nu begeleid ik je naar je laatste bestemming, stap voor stap, in alle rust.
Leo Boermans
