Mantelzorgers
Friesland - 01-04-2022
Ik zit aan tafel met een echtpaar, laat ik hen maar Ria en Klaas noemen. We zijn in het verzorgingshuis waar hun voormalige buurvrouw woont. Buurvrouw Boersma is deze avond overleden en samen met Ria heb ik haar gewassen en gekleed en met hulp van Klaas hebben we haar in de kist gelegd.
Het is een triest verhaal: buurvrouw Boersma haar man, haar enige dochter en haar enige kleinkind zijn allemaal al overleden. Verder is er geen familie. En ze was geen gemakkelijke vrouw waardoor ze langzamerhand met steeds minder mensen contact had. Maar met Ria en Klaas was het contact goed, hen vertrouwde ze. En langzamerhand gingen zij steeds meer voor haar zorgen: de administratie, een paar keer per week koken, boodschappen doen, het tuintje bijhouden. Totdat het echt niet meer ging en buurvrouw in aanmerking kwam voor een verzorgingsappartement. Maar ook daarna bleven het contact en een deel van de zorg, meer dan 5 jaar lang.
Ik zie aan Ria dat ze heel moe is, uitgeput. “Ja”, zegt ze. “Al die jaren gingen we elke zondag even bij haar langs. Als ze naar de dokter of het ziekenhuis moest, ging één van ons mee. En ik doe nog steeds haar administratie, ben ook formeel haar executeur. We hebben het met liefde gedaan, maar het was soms ook zwaar. Ik voel me nu heel dubbel: opgelucht omdat het voorbij is maar verdrietig omdat ze er niet meer is.”
De uitvaart houden we heel klein. Op de dag van de crematie is er ’s ochtends gelegenheid om afscheid van haar te nemen in het appartement. Slechts 2 of 3 mensen maken er gebruik van, zo klein was haar wereld geworden. ’s Middags rijden Ria en Klaas achter de rouwauto aan naar het crematorium. We hebben afgesproken dat zij bij de ingang van het crematorium afscheid zullen nemen van buurvrouw Boersma. Maar als we aankomen, zie ik al dat dát niet gaat gebeuren. Als de kist op de baar staat, en de crematoriummedewerker de deur opendoet, pakken ze zonder een woord te wisselen, de baar vast en rijden hem naar binnen. Ik kijk even naar de crematoriummedewerker. Hij knikt, het is goed, er zijn toch geen andere mensen. Samen begeleiden Ria en Klaas buurvrouw Boersma tot aan de ruimte bij de oven. Nog steeds zonder een woord te wisselen, doen de crematoriummedewerker en ik een paar stappen terug en sluiten de deur. Zo hebben ze even een moment voor zichzelf. Een paar minuten later komen ze weer naar buiten. Ria huilt: “Ik heb soms stiekem zo naar dit moment uitgekeken. En nu het zover is, vind ik het verschrikkelijk.”
Thuisgekomen, bedenk ik dat er niemand zal zijn die deze mensen zal bedanken voor wat ze al die jaren hebben gedaan. Domweg omdat er niemand meer is die het weet. Behalve ik. Een week later breng ik ze een grote bos bloemen.
Anne de Jong
Hebt u vragen of wilt u eens praten over uw wensen voor uw afscheid? U kunt altijd vrijblijvend een afspraak maken.
Anne de Jong Uitvaartzorg, tel. 0566 – 60 29 22,
Columns Anne de Jong Uitvaartzorg
Naar overzicht
