Ineens krijgt dat vreselijke nieuwsbericht een gezicht…
Akkrum - 04-02-2025
Het is woensdagochtend. Ik zit aan mijn ontbijt, sla de krant open en scrol door de laatste nieuwtjes op mijn telefoon. Plotseling verschijnt er een pushbericht: Vrouw (22) overleden bij ongeluk in dichte mist bij Makkinga. Mijn hart slaat een tel over. "Wat verschrikkelijk", denk ik, gevolgd door die automatische, bijna schuldige gedachte: “Gelukkig niet iemand uit ons gezin”.
De dag verstrijkt en het wordt avond. Mijn telefoon gaat. Aan de andere kant van de lijn klinkt een trillende stem: de vader van de vrouw uit het nieuwsbericht. Op dat moment weet ik het meteen. Dit gaat over Lieke. Een naam. Een gezicht. Geen anonieme vermelding in een nieuwsartikel, maar een dochter, een vriendin, een geliefd mens.
Met lood in mijn schoenen stap ik die middag op het huis af. De deur gaat open en daar staat haar moeder. Geen woorden zijn nodig. We vallen elkaar in de armen, een omhelzing die meer zegt dan duizend zinnen. Dit verlies is een mokerslag. Hoe moeten we dit afscheid vormgeven? Hoeveel mensen willen niet de kans krijgen om haar een laatste groet te brengen?
Samen schetsen we voorzichtig een plan. Een plek die bij Lieke past: Kromme Knilles in Akkrum. Ik bel de uitbaters en zonder aarzeling zeggen ze hun volledige medewerking toe. Dat is het mooie van een hechte gemeenschap; korte lijnen, een groot hart. En zo komt het dat het hele dorp uitloopt. Een rij tot aan de bakker, 1500 mensen die betraand het café binnenstappen, om de familie van Lieke een hart onder de riem te steken.
De volgende dag begeleiden we Lieke naar het crematorium. In een intieme setting, met muziek die haar levensfase weerspiegelt, nemen we afscheid. Geen standaard melodieën, maar klanken die raken! Het voelt alsof we precies die snaar weten te raken die haar familie nodig heeft.
Deze uitvaart zal me nog lang bijblijven. En dat mag. Want Lieke, zij zal nooit vergeten worden.
Leo Boermans
